• 2018. november 4. 13:00

Petőfi Sándor verseiből

A Petőfi Emlékév alkalmából a lánglelkű költő versei közül válogatunk. Kép: Bodor Miklós.
Petőfi Sándor verseiből

 

Petőfi Sándor – Magyar vagyok

Magyar vagyok. Legszebb ország hazám
Az öt világrész nagy terűletén.
Egy kis világ maga. Nincs annyi szám,
Ahány a szépség gazdag kebelén.
Van rajta bérc, amely tekintetet vét
A Kaszpi-tenger habjain is túl,
És rónasága, mintha a föld végét
Keresné, olyan messze-messze nyúl.

Magyar vagyok. Természetem komoly,
Mint hegedűink első hangjai;
Ajkamra fel-felröppen a mosoly,
De nevetésem ritkán hallani.
Ha az öröm legjobban festi képem:
Magas kedvemben sírva fakadok;
De arcom víg a bánat idejében,
Mert nem akarom, hogy sajnáljatok.

Magyar vagyok. Büszkén tekintek át
                                                                                        A multnak tengerén, ahol szemem
                                                                                        Egekbe nyúló kősziklákat lát,
                                                                                        Nagy tetteidet, bajnok nemzetem.
                                                                                        Európa színpadán mi is játszottunk,
                                                                                        S mienk nem volt a legkisebb szerep;
                                                                                        Ugy rettegé a föld kirántott kardunk,
                                                                                        Mint a villámot éjjel a gyerek.

                                                                                        Magyar vagyok. Mi mostan a magyar?
                                                                                        Holt dicsőség halvány kisértete;
                                                                                        Föl-föltünik s lebúvik nagy hamar
                                                                                        – Ha vert az óra – odva mélyibe.
                                                                                        Hogy hallgatunk! a második szomszédig
                                                                                        Alig hogy küldjük életünk neszét.
                                                                                        S saját testvérink, kik reánk készítik
                                                                                        A gyász s gyalázat fekete mezét.

                                                                                        Magyar vagyok. S arcom szégyenben ég,
                                                                                        Szégyenlenem kell, hogy magyar vagyok!
                                                                                        Itt minálunk nem is hajnallik még,
                                                                                        Holott máshol már a nap úgy ragyog.
                                                                                        De semmi kincsért s hírért a világon
                                                                                        El nem hagynám én szűlőföldemet,
                                                                                        Mert szeretem, hőn szeretem, imádom
                                                                                        Gyalázatában is nemzetemet!

                                                                                        (Pest, 1847. február.)